Happy 2012!

Russian interpretation of Dutch New Year.... Below The NY cards a Russian designer proposed. Ded Moroz (Father Frost, the Russian Santa) and Dutch Sinterklaas - all very confusing.

Anyway, happy 2012!!!
Charles

A Shot of Russia: Russian Friends and Sturgeon

Whilst my wife was visiting a friend, another (to her unknown) friend dropped in. She brought with her a 1 meter sturgeon(!). To share it with her friend for New Year.

The great thing of Russian friends is - no matter how special, exclusive or expensive something is: they will share it with you. So my wife came home with a big chunk of this fresh, smoked sturgeon. Thank you Vika, our dinner was perfect yesterday evening!

The sturgeon, famous for its black caviar, came from the Rostov region, southern Russia, 1100km travel from Moscow.

Zeg maar: Mark!

Wat hebben Poetin, Rutte & U2 met elkaar te maken?



‘Als ik dit in Nederland zou doen, zou ik niet worden herkozen’, grapt Mark Rutte als antwoord op mijn vraag. Wat hij er van vindt dat tout Moskou voor hem stil staat in de file? Eerlijk gezegd, hij vindt het maar niks.

Dit vind ik het leuke aan hem. Iedereen in Rusland kijk tegen de Nederlandse premier op, maar hij gedraagt zich gewoon en is heel benaderbaar. Hij is van 07:30 in de ochtend tot middernacht in de weer met CEO’s en regeringsleiders, maar hij maakt tijd voor een praatje en kiekje met de dames van de registratietafels in het hotel.

Lotte, een uitstekend 5-sterren hotel in de Russische hoofdstad, keek trouwens ook raar op. Onze premier wilde geen dure kamer, geen president suite of room upgrade. Maar gewoon dezelfde kamer als waar de ruim 100 Nederlandse ondernemers in sliepen die in Rutte’s kielzog waren mee gereisd.


De premier is rechtstreeks van het buitenhuis van Vladimir Poetin naar mijn Nuffic Neso kantoor toegekomen. In een colonne van 18 auto’s met blauwe zwaailichten, een rit van een half uur in TGV-vaart. Ons evenement is het laatste dat Rutte bezoekt voor hij naar St. Petersburg vliegt.

De Russen hebben zoals wel vaker alles uit de kast gehaald om straten en wegen af te sluiten. Zie voor verslagen aan Poetins datsja ook de blogs van Michel Krielaars (NRC) en Floris Akkerman, freelance correspondent in Moskou. Mijn kantoor is omsingeld door ME troepen met de kalasjnikovs in de aanslag.

De premier en ik wandelen door de Moskouse avond naar de locatie waar hij het door ons opgerichte alumni netwerk NANR gaat openen. Achter ons ligt Moskou in een boos toeterende, verkeerschaos. We gaan het met ballonnen versierde gebouw binnen, waar de stemming er goed in zit.



Hier - in een oude bibliotheekzaal (foto beneden) - wachten ruim 150 alumni en zakenmensen op de premier. Ze zijn dolenthousiast dat hij is gekomen. Uit heel Rusland zijn de Russen die in Nederland hebben gesturdeerd afgereisd om deze launch bij te wonen. Uit Moskou natuurlijk, St. Petersburg, maar ook Kazan, Volgograd, Nizhny Novgorod en zelfs het Siberische Omsk. Ze hebben er duizenden kilometers voor gereisd om de Nederlandse premier te zien.

Rutte komt op het juiste moment binnen. De hele avond is het publiek vermaakt met presentaties en zelfs een heuse Holland Quiz, waar Russen kennis maken met de Nederlandse samenleving: wat is de populairste winkelketen van Nederland? Het favoriete eten van de premier? Met wie is hij getrouwd? Strikvraag natuurlijk.



Thomas Louman, HR sales directeur bij Unilever in Rusland, geeft een Mini Masterclass How to get more out of your career. Thomas heeft met de premier samengewerkt toen deze nog personeelsdirecteur bij Unilever in Nederland was en vertelt de alumni wat hij van de premier heeft geleerd. Rutte is bij binnenkomst blij verrast zijn oud-collega te zien.

‘Dear…’, begin ik mijn welkomstspeech, en wacht een halve seconde.
‘…Mark!’, zegt Mark Rutte.
‘Yes, dear Mark’, roep ik uit, ‘welcome, Mark! ’
De zaal vindt het geweldig. Dit hebben ze nog niet eerder meegemaakt. Een premier die je met de voornaam mag aanspreken.

Melanie Schultz van Haegen, de minister van Infrastructuur en milieu, verwelkom ik ‘according to a typical Russian tradition, with... Dutch flowers.’



Met de alumni hebben we een videoclip gemaakt via Skype, die nu ook via YouTube is te bekijken. Mark is duidelijk in zijn element. Als historicus afgestudeerd aan Leiden Universiteit vindt hij de zaal met eeuwenoude boeken prachtig.



Mark vertelt over zijn bezoek aan premier Poetin, dat hij net achter de rug heeft. Volgens een opiniepeiling onder ruim 4.000 luisteraars op radiostation Echo Mosvki wil 77% van de Russen wel een president zoals de Nederlandse premier. ‘Maar ik kan niet mee doen’, heeft Mark ook net tegen zijn Russische collega Vladimir grappend gezegd, ‘want ik heb geen Russisch paspoort.’

Dan is het zo ver. De premier drukt op de lichtknop waarmee hij op het scherm de website van de alumni lanceert . Als begeleidende jingle hebben we als extraatje het nummer Walk On van U2 gebruikt, een van zijn favoriete bands.



Heeee, zie ik Mark na een paar seconden verrast naar me kijken. Hij herkent de melodie. Zelfs na ruim 12 uur meetings met CEO’s, president Medvedev, premier Poetin, en talloze persinterviews, is hij nog scherp.

‘Hoe kan het dat zo’n man nog vrijgezel is?’, vraagt een kortgerokte Russin me later op de receptie als Mark met zijn delegatie al zit te dineren in het regeringsvliegtuig op weg naar St. Petersburg.

Ze glimlacht met een knipoog, zoals alleen Russinnen kunnen kijken - uitdagend en sensueel: ‘Hij moet gewoon wat vaker naar Rusland komen... Kun jij hem dat niet vertellen?’




Oh, oh, walk on, walk on
What you got, they can't steal it
No, they can't even feel it
Walk on, walk on
Stay safe tonight

www.mijnrusland.com

A Shot of Russia: Visit from Dutch PM

Dutch Prime Minister Mark Rutte visiting me! He launched the Netherlands Alumni Network in Russia, NANR. More than 150 guests - alumni from Moscow, St. Petersburg, Kazan, Omsk, Novosibirsk and even London.

First report you can read at www.nanr.ru.

Dutch Minister Melanie Schultz van Haegen (Infrastructure and the Environment) joins him (picture below).

A Shot of Russia: Pope’s statue comes to Moscow

A new statue of Pope John Paul II has unveiled in Russia just before the weekend. Where? In the courtyard of the building - the Library for Foreign Literature - where my office is located.

The monument stands there with tens other statues like Gandi and Dickens donated by countries. They keep asking me: when are you going to present a statue of a famous Dutch person?

John Paul II loved Russia and wanted to come here, but he was not able to do it during his lifetime, according to the rector of Moscow Roman-Catholic Cathedral.

See below the pictures of the official unveiling - before and after.

Uit Siberie (6): Brief van Vladivostok

Beste Hans,
Vijftien jaar geleden waren we voor de allereerste keer in Vladivostok - jij en ik - weet je het nog? De Russische marinestad aan de Japanse Zee was net opengesteld voor buitenlandse bezoekers. Wat een broekies waren we toen. Maar wel stoere broekies.

We sprongen na al die dagen treinen van de Siberië Express zo, tussen de drijvende olievlekken, in het warme zeewater. Voor onze laatste 2 dollars gaf de kapitein van een roestig fregatschip ons een privé rondvaart over de Gouden Baai, langs de atoomschepen- en kernonderzeeërs van de ooit zo machtige Rode Vloot (zie de foto hier onder, uit 1996, daarna de foto van zomer 2011). Hij was geloof ik meer onder de indruk van jouw houten Brabantse klompen waar je de Siberie-reis op had gemaakt.





Vladivostok was met zijn mythische naam in 1996 het einde van de wereld – en dat is het anno 2011 nog steeds. Eindpunt van de Transsib. Het allerlaatste station van Rusland; 9288 kilometer van Moskou! Verder het Eur-Aziatische continent afglijden kan niet.

Heel veel is er in de havenstad - tot mjin grote teleurstelling - trouwens niet veranderd. Zeiden we 15 jaar geleden niet dat Vladivostok alles in zich heeft om een booming badplaats te worden, het San Francisco van het Verre Oosten.





De stad ligt nog altijd op glooiende berghellingen en is omgeven door prachtige natuurparken en reservaten, waar de (laatste?) Siberische tijgers hun dagen slijten. Maar het lukt de Russen maar niet om stad en regio aantrekkelijk te maken voor investeerders en toeristen.



Het stadscentrum ligt sinds deze zomer wel flink op de schop, omdat er in 2012 een grote APEC conferentie wordt gehouden. Premier Poetin houdt er persoonlijk toezicht op - en dan is er natuurlijk geld volop en het moet nu snel-snel-snel.

De boulevard langs het strand krijgt een make-over. Gastarbeiders uit Centraal-Azie zijn druk bezig winkelstraten te plaveien en ze bouwen een van de langste hangbruggen ter wereld (3,1km). Er wordt ook eindelijk een normale 40-km lange snelweg naar het vliegveld aangelegd, nu nog een hobbelbaan waar je 1,5 tot 4 uur (!) over doet.



De grote wens is dat Vladivostok de positie van Singapore overneemt en het financiële centrum van Azie wordt. Maar dat gaat niet lukken met slechts één 5-sterren hotel, dat nog in aanbouw is. Wij hebben zelf in Zemchuzhina (De Parel, zie foto) gelogeerd, een voormalige Sovjethotel. Voor de renovatie van twee jaar geleden heette de betonnen flat nog De Meeuw.



Ik kan je zeggen: de muren van De Parel zijn van binnen fris mintgroen gesausd, maar de Sovjet-service is in de kamers blijven hangen. De gordijnen waren van doorzichtig zijde, zodat het ‘s nachts in de kamer lichter was dan overdag door de voor het hotel staande brandende lantaarnpalen - en de lichtbak van de massage/sauna/hoeren-tent aan de overkant.

Ik heb ook zelden zo’n slecht ontbijt voor de kiezen gehad; het was alsof de kok over al het eten had genachtbraakt - en de worstjes waren meer levend dan dood. Prijs voor De Parel: 100 euro per nacht. Er is niet veel keus hier wat hotels betreft.

Vladivostok is Azie – China, Japan en Korea zijn vlakbij - dus kopieren kunnen ze wel. De lokale McDonalds (een echte is er niet) heet hier KingBurger. Die wilde ik - als voormalige medewerker van de echte Burger King - wel even testen. Ik moet zeggen: de friet was prima, de bediening aardig maar vreselijk onhandig... John Cleese had het ze niet kunnen overtreffen.



De Vladivostokse whopper was met slablad en al verpieterd in de magnetron. Niet voor niets had het smulpaleis van KingBurger geblindeerde ramen, zodat je vanaf de straatkant geen idée hebt wat zich binnen afspeelt.

We hebben je natuurlijk een kaart gestuurd uit Vladivostok. Hopelijk komt die aan. De postbeambte moest eerst 20 minuten een sigaretje roken voordat ze ons postzegels wilde verkopen. Ha, ha, heerlijk!

Ach, het heeft ook wel wat zo. Vladivostok. Heerlijk puur Russisch. Sovjet nostalgie. Lekker op het vliegveld afgezet worden door de taxi: voor het vervoer van de baggage moest extra worden betaald, anders ging de klep niet open en kregen we de rugzakken niet terug.



Vladivostok. De naam betekent: Heerser over het Oosten. Maar over wat nou precies?

Toch moeten we een keer terug samen. Ik wil graag met je op safari in het Siberische Tijgerpark. De 5-daagse toer kost 1.500 euro pp, inclusief: benzine, overnachting in een hut, de garantie een tijger te zien + ontbijt.

Poka en houdoe uit Vladivostok, ook van Bonnie,

Charles
PS: voor het geval onze ansichtkaart niet op tijd aankomt voor je verjaardag: van harte gefeliciteerd. Op naar de volgende 40.



Geschreven in het vliegtuig van Aeroflot, Vladivostok-Moskou, vlucht over 9.288km in 9 uur.



www.mijnrusland.com

In Siberie (5): De God van Baikal houdt ook van Elvis

Wat hebben bananen, de schoolslag, Siberische medicijnmannen en teddyberen met elkaar te maken in Siberie?

De Kometa-boot golft langse de kust van het Baikalmeer. Bergtoppen, sommige nog bedekt met de sneeuw van december, glijden voorbij. De warme zon speelt met het blauwe water en tintelt mijn bruine huid.



Ik leef mijn droom. Wat ik nu doe is ruim 15 jaar mijn grote wens geweest: het Baikalmeer in Siberie oversteken per boot, van Noord naar Zuid. Over het diepste meer ter wereld. Een tocht over bijna 700 kilometer ‘bananenschil’.

Bananenschil? Ja, als je op de kaart kijk, zie je dat Baikal de vorm heeft van een pisang. Onze Siberische banaan, grappen ze hier bij het nachtelijk kampvuur.



Zeg tegen locals nooit: wat een mooi meer. Het Baikal is voor hen een zee, een Heilige Zee met hoofdletters. Ze is zo groot dat Frankrijk en Engeland er beide met gemak in passen. Ze is zo mooi, dat ik het zelfs niet met 1001 foto’s kan laten zien. Ook een blog kent zijn beperkingen.

Baikal betekent rijke zee. Rijk door de vele soorten vis. De bekendste is de omoel, familie van zalm en forel, die alleen in Baikal rondzwemt. Ik geniet deze dagen vol op van deze omoelvis: gebakken, gerookt, gekookt, gezout en rauw met ui, net als onze haring (foto).



Het water van Baikal is zoet en loepzuiver. De bergen om het Baikalbassin houden ruim 20% van al het zoetwater op aarde vast. Als ik in Baikal zwem, kan ik mijn mond open houden en het water drinken – tegelijk! Zo schoon is het water. Een nieuw soort schoolslag is geboren: open, spreid, sluit, drink. Open, spreid, sluit, drink. Ik houd het maar een paar minuten vol, want het Baikalwater is berenkoud.



Een boottocht over Baikal, van noord naar zuid, duurt ruim 10 uur. De tijd vliegt om; uurtje slapen, uurtje lezen, uurtje naar buiten kijken en kletsen met Russische medepassagiers. Koffie, thee en gebakken aardappeltjes zijn te koop in het keukentje van de Kometa-boot (foto).



Plotseling, na ongeveer 1/3, van de overtocht klapt de kokkin haar loket met een bons dicht. Ze rent naar het achterdek en precies op het moment dat we voor een baai langs varen, gooit ze een hand met kleingeld door de lucht, het water in.

In de baai woont de God van Baikal, vertelt ze me later, terwijl ze een sigaretje opsteekt. Elke week tijdens de oversteek gooit ze bloemen of geld de heilige zee in. Precies voor zijn huis. ‘Om Bailkal te eren en het water gunstig te stemmen.’

Maak Baikal niet boos. De stormen kunnen hier heftig zijn. Aardbevingen onderwater kunnen voor tsunami’s zorgen..In de herfst is het water vaak onbevaarbaar, vooral in het noorden.



Van Dennis, een spirituele Rus met een toeristisch bedrijf, krijg ik een cd cadeau voor ik op de boot stap. Met daarop mantra’s van de sjamanen. Magische gebeden op muziek van Siberische medicijnmannen die eeuwenlang rond het Baikalmeer woonden, maar door Stalin bijna allemaal zijn uitgemoord.

‘Luister als je wilt, thuis naar de muziek’, zegt Dennis bij het afscheid. ‘Je kunt zo rust.vinden en je even van aardse zaken onttrekken. Blijf je bewust waar het in het leven echt om gaat. Het is niet belangrijk welke God je aanhangt. Die van Baikal, Boedda of de Christelijke. God zit in elk hart. Hoe meer je je er voor open stelt, hoe gelukkiger je wordt.’



Wanneer ik vraag wat hij daar precies mee bedoelt, zegt Dennis: ‘Je kent toch Elvis Presley?’

‘Natuurlijk’, antwoord ik verrast. Vanochtend vroeg heb ik nog een lied van hem geneuried. Hoe weet hij dat nou?

Dennis: ‘Elvis bereikte alles in het leven: veel geld, succes, de mooiste huizen, maar op het einde was hij niet gelukkig. Hij voelde zich leeg.’

Als teken dat ik het begrijp, zing ik voor het Baikalmeer sponaan een lied van The King.

O baby let me be your loving teddy bear
Put a chain around my neck and lead me anywhere
Oh, let me be – Oh, let him be
Your teddy bear

Nu is Dennis verbaasd en lacht. Ook al liep het met de heup wiegende zanger uit Memphis niet goed af, ook Baikal blijft houden van Elvis.



Geschreven op de Kometaboot, varend op het Baikalmeer, tusssen eiland Olkhon en Irkoetsk, 5185 kilometer van Moskou.

www.mijnrusland.com

In Siberie (4): Standplaats Novosibirsk - Van onze verslaggever

Wist je dat ik - bijna - de eerste Nederlandse correspondent in Siberië ben geweest?

Toen ik nog werkte als journalist zou ik me voor minimaal een jaar vestigen in hoofdstad Novosibirsk. Volgens Lonely Planet is de hoofdstad niet echt de moeite van een bezoek waard, maar dat is pure kwats. Is de reisgids er wel uitgestapt of is de redactie in de trein blijven zitten? Ik vrees het laatste. Je kunt er als toerist met gemak, en plezier, zeker 3 dagen blijven en dan kom je nog tijd te kort om alle attracties te ondergaan.



Vanuit Novosibirsk zou ik als correspondent door het Siberische land te trekken en verslag doen voor Nederlandse media. Een beeld scheppen van deze wereldregio waar Europa twee keer in past. Een aantal bladen had al toegehapt; alle ideeen voor artikelen liggen nog altijd in een verhuisdoos in Moskou te wachten op publicatie. Wegens privéomstandigheden ben ik destijds nooit verhuisd van St. Petersburg naar mijn nieuwe Siberische standplaats waar ik een filiaal van mijn persbureau zou openen.

Siberie is de schatkamer van Rusland. Zonder het Siberische land geen biljonairs in Moskou. Siberie heeft alle grondstoffen die je je maar kunt bedenken, van kostbaar marmer tot edelmetaal. De Russische tsaren werden rijk door de handel in Siberisch hout en (sabel)bont. De communisten wonnen er kolen en staal. Er werden diamantmijnen gevonden en toen, in de jaren ’60, bergen goud.



Olie en gas zorgen er voor dat het in de winter warm blijft in de rest van Rusland - en in Europa niet te vergeten.

Wat kun je in Novosibirsk zien? Liefhebbers van Stalin- en Sovjet-architectuur kunnen er hun hart ophalen. Om verder wat te noemen: een hele mooie zoo met ruim 10.000 dieren in een Siberisch naaldbos, een van de indrukwekkenste Lenin-standbeelden, opera op hoog niveau in het Carré van Siberie, het Russische Treinmuseum met 250 locomotieven en wagons, flaneren langs de machtige Ob-rivier waar het de hele zomer kermis is. Zie ook alle foto's bij deze blog.



Niet te vergeten: bezoek de Costa Brava van Akademgorodok – de wetenschapsstad gebouwd aan de Ob Zee (foto) waar studenten genieten van strand, sjasjliks en van elkaar. ‘s Winters kun je op diezelfde zee, voor wie durft, ijs-zeilen op het bevroren water.



Ook de horeca is prima in Novosibirsk, waar ruim 1,4 miljoen mensen wonen. Biermerk Siberskaya Korona heeft er zijn eigen Siberisch grand café, bij het Traveller koffiehuis serveren ze koffie waar de DE-zaken in Nederland een puntje aan kunnen zuigen. Je zit ook dicht bij de Centraal-Aziatische grens, dus er zijn vele Oezbeekse, Kazachse of Chinese eetplekken. Alleen in Parijs at ik ooit een betere uiensoep.



Siberie heeft ook een Nederlandse geschiedenis. Een zakenman uit Rotterdam hielp Lenin in de jaren ’20 met het opzetten van de zware industrie. In Kemerovo, een stad op 6 uur rijden van Novosibirsk, staan nog altijd Hollandse rijtjeshuizen ontworpen door architect Van Loghem. Honderd jaar geleden waren deze huizen voor arbeiders een novum in Siberie; de rijtjeswoningen worden kolbasa genoemd: Russische worsten. Ze zijn officieel tot Nederlands erfgoed in het buitenland verklaard. Later zag ik tot mijn verbazing mijn reportage uit 2001 voor Metro in het Siberisch museum achter glas tentoongesteld liggen.



Laatste keer dat ik Novosibirsk bezocht voor deze vakantiereis was in 2002. Het was toen nog een arme stad, maar dankzij de oliewinning is Novosibirsk booming. Ik heb zelfs nog een heus nieuwtje: een vestiging van Rolls Royce opent er binnenkort zijn deuren. De limousine firma ziet Rusland, en daarmee Siberie, als het meest belovende verkoopland van Europa. In Novosibirsk rijden sindskort vijf RR’s rond.



Dat had ik dus wel als correspondent willen vertellen op het radionieuws. A la GeeBeeJee Hiltermann, zoiets van: ‘Ik moet nog altijd wennen als ik in Moskou voor het stoplicht naast een Rolls sta. Vorige maand parkeerde ik voor een kunstgallerie mijn fiets naast zo’n gepantserde luxe tank. En terwijl Merkel en Sarkozy de EU proberen te redden van de financiele ondergang, zoeken westerse investeerders hun heil in het Oosten. Volgende week meer nieuws over de toestand in de Si-be-ri-sche wereld.’



Geschreven in trein nr. 292, van Novosibirsk naar Severobaikalsk, 5579 kilometer van Moskou.



www.mijnrusland.com

Naar Siberie (3): stop en shop op de treinstations

De trein naar Siberie maakt onderweg korte stops – soms twee minuten, soms 23. Je kunt dan even op het perron de benen strekken. Ik zie ook Russen het perron, in pyjama, op en neer joggen voor de dagelijkse ochtendgymnastiek.

De stops zijn een van de leukste dingen van de treinreis. Al was het maar omdat op de perrons flink gehandeld wordt. Wat is er leuker dan je neus steken in plaatselijke snuisterijen en lokale lekkernijen?



In elke wagon hangt een uitgebreid schema van de pauzes. Bij het ontbijt weet je bijvoorbeeld dat de trein om 13.26 precies 27 minuten op station Omsk stopt.

Deze tijden luisteren zeer nauw. De Russische Spoorwegen zijn zeer punctueel, ik maak zelden een vertraging mee op het 86.000 kilometer tellende Russische spoor. Je moet dus goed je horloge in de gaten houden en op tijd terug zijn bij de wagon. De trein wacht nooit op jou.



Dan die handel – daar gaat het immers om. Officieel is het verboden, staat vaak op de bordjes: hier geen handel. Maar hee, dit is Rusland, en als de stationspolitie een oogje dichtknijpt, dan mag het.

Dus verkopen baboesjka’s complete warm maaltijden: 5 aardappelen, 3 gehaktballen en komkommer met brood voor 100 roebel (2,5 euro). En lekker! Of wat dacht je van gerookte vis uit de plaatselijke rivier. Oma’s pirogi, de beroemde Russische pasteitjes, met kool of gevuld met ei en lente ui. Plastic bekers met gisteren geplukte bosbessen, bramen of aardbeien uit het bos. Emmers vol verse paddestoelen, mjammie!



Wanneer de trein stopt in een mono-stad gaat de handel pas echt los. In de Sovjet-Unie kregen sommige regionale steden een bepaald soort industie toegewezen. Dus werden er bijvoorbeeld in de ene stad alleen textielfabrieken gebouwd en in de andere alleen chocolade of speelgoed geproduceerd.

Bij de introductie van de kapitalistische vrije markt, 20 jaar geleden, kregen deze steden het zwaar; wat als jouw katoen opeens niet meer in de mode was en niemand het wilde kopen? Daar hadden de mono-towns tijdens het communisme nooit aan hoeven denken. Gevolg: sluiting van vele fabrieken, massale werkloosheid en bij gebrek aan geld, betalingen in producten in plaats van harde munt.



Neem station Vekhovka. Je doet de wagondeur open en tientallen verkopers verdringen zich voor je neus met dozen servies of blinkende kroonluchters. Hier staan de fabrieken van Goes Kristal, producent van o.a. mooie bordjes en wodkaglazen. Een 6-delig servies, hand geschilderd, voor 1500 roebel (circa 35 euro). ‘Neem mee, jongeman, neem mee.’






Ik zou graag alle dozen glaswerk willen mee nemen, alle kitscherige kroonluchters op mijn schouders willen sjouwen, mijn rugzak vol willen proppen met alle porceleinen sleutelhangers en andere frutsels, om de mensen van hun zooi af te helpen – al was het maar voor 1 dag - maar dat gaat niet.

Ik moet immers nog ruim 9.000 kilometer treinen naar Vladivostok.


Geschreven tijdens treinstop in Novosibirsk, hoofdstad van Siberie. 3343km van Moskou.




www.mijnrusland.com