Mijn Rusland: Paradijs Sochi Sotsji (1)

De Zwarte Zee is meester in het maskeren van haar gebreken. Wandelend langs de branding – de zon zakt als een warme Kaukasische kaassouflé het zoute water in – voel je je licht. Alles is mooi. Alles is helder. Alles komt goed.

Maar zo is het niet.

Het lijkt heel wat, Sotsji, de Russische Rivièra. Veroverd door de tsaren. Verbouwd door de communisten als vakantieoord voor partijbonzen en gestaalde arbeiders. Zij mochten hier gratis hun vermoeide botten in luxe sanatoria laten uitrusten. Vijftig miljoen (!) vakantiegangers per jaar kwamen hier naar de kust toe tijdens de hoogtijdagen van de Sovjet-Unie. Het was voor Russen toen nog verboden naar het buitenland te reizen voor zon en zee.

Met 140 kilometer kust heeft de regio het langste strand ter wereld. Met de trein vanuit Moskou is het genieten: links uit je raam de groene Kaukasus-bergen, met toppen nog wit van de sneeuw, in mei. Rechts uit je raam: strand, strand, strand. Je ziet de Zwarte Zee in de vroege ochtendzon, donkerblauw van kleur glinsteren, en dan opeens - zie ik het echt goed? Jawel. Daar heb je Flipper! Dolfijnen springen op en neer.

Ik rij in een trein. En geniet vanuit mijn coupé van spelende dolfijnen. Is dit het paradijs? Mijn vader, altijd bezig met het Christelijk geloof, beweerde in zijn zoektocht naar Bijbelse waarheden dat de vruchtbare Kaukasus de natuurlijke habitat was van Adam en Eva.

Wanneer ik zelf op strand sta, oogt de badplaats lang niet zo mooi. De kust van Sotsji is een grote roestige betonnen bak. De stranden bestaan uit harde, grijze keien en kiezels. Als fakirs op hun spijkerbed liggen de Russische badgasten roerloos op hun katoenen handdoek.

Ik was vijftien jaar geleden, februari 1999, voor de eerste keer in Sotsji. Toen al was het een paradijs voor Rusland-gekken als ik. Ik kwam met de trein uit St. Petersburg - een tocht van 2.000 kilometer. Van -30 graden onder nul arriveerde ik in Sotjsi waar het +10 was in de winter. Het eerste wat ik zag: een standbeeld van Lenin onder een palmboom.

Nu op het strand in Sotjsi centrum, mei 2013, lijkt de tijd te hebben stil gestaan. Nog altijd lopen om de 30 meter lelijke betonnen pieren de zee in. Aan het einde van iedere Sovjet vluchtstrook gooien vissers hun dobber het water in en springen duikers tussen de kwallen.

Over negen maanden vinden hier de Olympische Winterspelen van 2014 plaats. Met 50 miljard dollar investeringen worden het de duurste en gekste Winterspelen ooit. In een badplaats met palmbomen waar het zelden vriest. Een hengelaar haalt zijn schouders op. Achter hem wordt 24 uur per dag gebouwd om de hotels voor alle gasten op tijd klaar te krijgen. ‘De Spelen? Als ik hier maar rustig kan blijven vissen, vind ik alles goed.’

Vijftig kilometer de bergen in wordt het meestal wel winter. Hoog in de Kaukasus is een van de modernste wintersport-gebieden ter wereld gebouwd. Vanaf najaar 2013 rij je er met een trein van de Zwarte Zee zo naar de top toe; op dit moment wordt de laatste hand aan het spoor gelegd.

Ik What’s App een foto van het betonnen Sotsji strand naar een vriend toe. Hij bericht enthousiast terug: ‘Mooi! Ziet er te gek uit.’ Ik kijk nog eens goed naar de foto. Het licht van de tropische zon en de lucht boven de Zwarte Zee maken van Sotsji een romantisch pixel paradijs.

Elke foto die ik met mijn mobiele van Sotsji maak is mooi. Zelfs de roest in Sotsji.