Oranje & Mandela in Rusland

Deze zondag is het precies 4 weken geleden dat... we-hadden-kunnen... als... Robben maar... die ene bal... Helaas, het werd zilver. Oranje fans in Rusland dropen af in de nacht. De aanwezige media (foto) schakelden over naar juichende supporters in de Spaanse ambassade. Geen live interview met mij. Ik hoefde toen ook niet meer zo nodig, eerlijk gezegd.

Het begon zo mooi allemaal. De tweede wedstrijd tegen Japan keken we met de NCM, de Nederlandse Club waar bijna alle 600 Nederlandse expats in Moskou lid van zijn. Met 100 man/vrouw in de zomerse tuin van voorzitter Dennis van Diemen rond drie gigantische plasma schermen (foto). De barbecue met honderden worsten knetterde vrolijk op de achtergrond. Het gratis bier van sponsor Bavaria vloeide rijkelijk, wat de FIFA met zijn Bud nooit goed had gevonden.



Ambassadeur Ron Keller was er ook met zijn twee zoons. Als Oranje de finale haalt, dan kijken we op de ambassade, zo kondigde hij onder luid gejuich aan. Om er met een kwinkslag aan toe te voegen: die kans is natuurlijk erg klein.

Had hij het maar aan mij gevraagd. In mei had ik op mijn WK poule formulier het affice van de finale al voorspeld: Nederland - Spanje (foto). Ik zag Nelson Mandela de gouden bokaal al uitreiken aan aanvoerder Giovanni van Bronckhorst, onze eigen Oranje pinda. Wat een droom.



Ik heb afgelopen jaren al zo veel wedstrijden van het Nederlands Elftal in Russische Oranje cafés gezien. Van Siberie tot St. Petersburg. Tijdens elk toernooi ging ik met een kater naar huis of hotel. En nu moest en zou het lukken.

De ambassadeur hield woord; de finale op de ambassade! Meer dan tien schermen werden opgehangen in de versierde dvor, de binnenplaats van ons koninkrijk in Rusland (foto). Hulde voor de organisatie! (En alweer voor Bavaria.)





Er was plek voor 200 mensen. Net als in Zuid-Afrika was in Moskou de vraag naar kaartjes groter dan het aanbod. Dus controleerden Bonnie en ik bij de ingang de gastenlijst (foto). Naam? Paspoort? Zo, voelt dat dus als je een douanebeambte bent!

De afloop kennen we. Ik had het affiche goed voorspeld, maar met 3-1 voor Oranje niet de uitslag van de finale.

Ik moest hier gisteren weer aan denken toen ik de film Invictus (Onoverwonnen) zag met mijn favoriete acteur Morgan Freeman. Dvd’s kijken is mijn nieuwe hobby deze zomer; je moet toch wat als je het huis niet kunt verlaten vanwege alle aswolken in de stad door de bosbranden.

Freeman speelt in deze film de rol van Nelson Mandela. En hoe! Als eerste zwarte president van Zuid-Afrika inspireert hij het nationale rugby team tot het winnen van het wereldkampioenschap in 1995.

Het Nederlands elftal bezocht tijdens het WK voetbal wel Robben Eiland, waar Mandela bijna 30 jaar gevangen zat, maar of ze deze film hebben gezien weet ik niet.

Mandela wist zijn gevangenschap te overleven door een gedicht. Een gedicht van de Engelse dichter Henly, dat Mandela in 1995 ook het kansloos geachte rugbyteam als boodschap mee gaf:

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Die laatste twee regels. Zou Robben die voor de finale wedstrijd hebben gelezen?

www.mijnrusland.com

Russische bosbranden: een pakje sigaretten per 1,5 uur...

Mijn vader rookte in de jaren ‘80 elke dag een bordeaux rood gekleurd pakje Pall Mall. Zonder filter. Nooit gedacht dat ik dit – als niet-roker – nog eens zou overtreffen; wie nu in Moskou buiten rondwandelt ademt volgens Russische longspecialisten 2 pakjes sigaretten per 3 uur in!

Oorzaak: de branden ten zuiden en ten oosten van de hoofdstad. Zelfs in het centrum is de lucht donker grijs. Het is 39 graden warm, maar de felle zon kan nog geen gaatje branden in de dikke mist van as en smog.



De Staatsbibliotheek voor Buitenlandse Literatuur, waar ons kantoor is gevestigd, is voor een week gesloten. Geen bezoekers, bijna iedereen van de 240 werknemers zit thuis. De foto van de bieb hierboven is 2 dagen geleden genomen; je ziet dat een enorme rookwolk het gebouw bestormt. Normaal zie je achter het kantoor een 6-baanssnelweg, nu alleen mist.

Voor toeristen is het geen pretje. Mijn zwager Tjeerd en zijn vriendin Tienke uit Nederland die hier op bezoek zijn, vermaken zich met onze verzameling films en onze boekenkast. Het is geen weer om lang buiten te zijn. Van de toeristische attracties als het Rode Plein of de Stalin Wolkenkrabbers is ook weinig te zien (foto).



Zelf ga ik nog wel naar kantoor (heb speciale toegang tot het bibliotheekgebouw). Met een mondkapje om of met een taxi die airco heeft. Na een paar dagen voel je wel de schroeilucht in je keel branden.

Hoe lang dit nog gaat duren? Zeker 7 tot 10 dagen - tenzij de brandweer en het leger het vuur in de bossen kunnen blussen. De gebeden van de orthodoxe kerk om regenbuien helpen tot nu toe niet; volgens de weersberichten houden we het de komende week droog. Vrijdag wordt het weer 40 graden!

Het spel wie schuldig is aan de bosbranden in Rusland is trouwens begonnen. Volgens de kerk komt het door het zondige leven dat de Russen lijden. De regering zoekt het in incompetent management van ministeries en provincies. De oppositie wijst naar premier Poetin die nieuwe wetgeving voor Staatsbosbeheer invoerde, waardoor bosbranden niet tijdig zijn ontdekt en het huidige inferno kon ontstaan.

Een ding blijft opvallend: waar in landen met vergelijkbare bosbranden vooral hulpverleners en brandweermensen omkomen, doodt het vuur hier vooral normale burgers. Volgens schatting zijn tot nu toe 50 Russen (onder wie 1 brandweerman) door de vuurzee gestorven en 3.000 mensen dakloos geworden.

Of ik me zorgen maak om mijn longen? Van mijn vader, die ruim 3 jaar geleden overleed, zijn er begin 2007 na een rokerscarrière van 60 jaar foto’s gemaakt van zijn longen. De conclusie van de arts: brandschoon.

Mijn vaders adagium was niet voor niets: gerookt vlees blijft langer goed.



www.mijnrusland.com