Naar Siberie: vrijwillig en per trein

Reizen in Rusland is het leukste per trein. In drie woorden: avontuurlijk, comfortabel en romantisch.

Het scheelt natuurlijk welke klasse je neemt. 1e klas (plek voor twee), 2e (4 in een coupe) of de goedkoopste 3e klasse - platzkarte geheten - een soort open (vee)wagon met eindeloze rijen opklapbare planken om op te slapen (54 passen er in een wagon).


Elke klasse heeft haar eigen charme. Je ontmoet er de meest vreemde mensen. Die de meest lange afstanden afleggen. 2200 kilometer voor een bezoekje aan tante is niks. Vaak willen ze alles met je delen. Hun hele leven, hun diepste leed, hun laatste fles, of gewoon hun groententuin.

‘Hier augurken!’, zo komt de buurvrouw, in roze trimpak, opeens de coupe binnengestormd. ‘Uit eigen tuin. En proef deze appels. Onbespoten, wat een smaak, echt appel. Zo krijg je ze bij jullie in het Westen niet meer.’

Daar zit je dan aan je trein-tafeltje. Met wratachtige komkommers voor je neus. En appels waar menig wormpie een zomerhuisje in heeft gebouwd. ‘Niet wassen, je hoeft ze niet te wassen’, maant buurvrouw ons. Ach ja, je neemt gewoon een hap – en meestal is het nog erg lekker ook. Heerlijk dat treinen.



De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de meeste van mijn Russische vrienden treinen haten. Misschien omdat ze - gedwongen - reizen met een doel: familie- , vriendenbezoek of werk. Voor vakantie pakken ze liever het snellere vliegtuig. Beter Italie dan Siberie. Daar ging je vroeger alleen heen als banneling naar de werkkampen. Ze snappen er niets van dat ik met zoveel plezier door Rusland trein.

Ik heb geen ander doel dan het treinen zelf. Geheel vrijwillig. Treinen in Rusland geeft mij rust. Eenmaal vertrokken kun je er niet uit. Je moet je overgeven aan het rime van de locomotief en het kedeng-kedeng van de bielzen.

Het eindeloze Russische landschap trekt aan je voorbij
Berkenbomen, berkenbomen, berkenbomen
Taiga met naaldreuzen en groene toendra-steppes
Het treinraam is een groot panorama van het grootste land ter wereld



Eindelijk kan ik die stapel boeken lezen. Rust uit. Krijg nieuwe ideeen, nieuwe plannen. Het gaat vanzelf. Je hoeft er niets voor te doen, als je je er maar aan overgeeft.



Boemelen en liggend dommelen. Af en toe een wodka van de kok in de restauratiewagon, want iedere trein sleept hier haar eigen restaurant mee over het spoor.



Daarom dit jaar geen 3 weken vakantie naar Griekenland. Het is Siberie geworden. Moskou-Vladivostok, ruim 9280 kilometer. Kris-kras Rusland door.

Vergelijk dat eens met Groningen – Maastricht per gele NS-trein: 370 km. Duur: 4,5 uur, voor 47 euro, zonder korting.

Dit ritje van de Wolga naar de Japanse Zee duurt 9 dagen. Een kaartje kost, afhankelijk van de klasse, tussen de 400 en 1.000 euro. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.

Wat precies? Het blijft moeilijk uit te leggen.



Geschreven in trein 16, de Oeral Expresss, van Moskou naar Jekaterinaburg, 1814 kilometer.

www.mijnrusland.com