De trein naar Siberie maakt onderweg korte stops – soms twee minuten, soms 23. Je kunt dan even op het perron de benen strekken. Ik zie ook Russen het perron, in pyjama, op en neer joggen voor de dagelijkse ochtendgymnastiek.
De stops zijn een van de leukste dingen van de treinreis. Al was het maar omdat op de perrons flink gehandeld wordt. Wat is er leuker dan je neus steken in plaatselijke snuisterijen en lokale lekkernijen?
In elke wagon hangt een uitgebreid schema van de pauzes. Bij het ontbijt weet je bijvoorbeeld dat de trein om 13.26 precies 27 minuten op station Omsk stopt.
Deze tijden luisteren zeer nauw. De Russische Spoorwegen zijn zeer punctueel, ik maak zelden een vertraging mee op het 86.000 kilometer tellende Russische spoor. Je moet dus goed je horloge in de gaten houden en op tijd terug zijn bij de wagon. De trein wacht nooit op jou.
Dan die handel – daar gaat het immers om. Officieel is het verboden, staat vaak op de bordjes: hier geen handel. Maar hee, dit is Rusland, en als de stationspolitie een oogje dichtknijpt, dan mag het.
Dus verkopen baboesjka’s complete warm maaltijden: 5 aardappelen, 3 gehaktballen en komkommer met brood voor 100 roebel (2,5 euro). En lekker! Of wat dacht je van gerookte vis uit de plaatselijke rivier. Oma’s pirogi, de beroemde Russische pasteitjes, met kool of gevuld met ei en lente ui. Plastic bekers met gisteren geplukte bosbessen, bramen of aardbeien uit het bos. Emmers vol verse paddestoelen, mjammie!
Wanneer de trein stopt in een mono-stad gaat de handel pas echt los. In de Sovjet-Unie kregen sommige regionale steden een bepaald soort industie toegewezen. Dus werden er bijvoorbeeld in de ene stad alleen textielfabrieken gebouwd en in de andere alleen chocolade of speelgoed geproduceerd.
Bij de introductie van de kapitalistische vrije markt, 20 jaar geleden, kregen deze steden het zwaar; wat als jouw katoen opeens niet meer in de mode was en niemand het wilde kopen? Daar hadden de mono-towns tijdens het communisme nooit aan hoeven denken. Gevolg: sluiting van vele fabrieken, massale werkloosheid en bij gebrek aan geld, betalingen in producten in plaats van harde munt.
Neem station Vekhovka. Je doet de wagondeur open en tientallen verkopers verdringen zich voor je neus met dozen servies of blinkende kroonluchters. Hier staan de fabrieken van Goes Kristal, producent van o.a. mooie bordjes en wodkaglazen. Een 6-delig servies, hand geschilderd, voor 1500 roebel (circa 35 euro). ‘Neem mee, jongeman, neem mee.’
Ik zou graag alle dozen glaswerk willen mee nemen, alle kitscherige kroonluchters op mijn schouders willen sjouwen, mijn rugzak vol willen proppen met alle porceleinen sleutelhangers en andere frutsels, om de mensen van hun zooi af te helpen – al was het maar voor 1 dag - maar dat gaat niet.
Ik moet immers nog ruim 9.000 kilometer treinen naar Vladivostok.
Geschreven tijdens treinstop in Novosibirsk, hoofdstad van Siberie. 3343km van Moskou.
www.mijnrusland.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten