Naar Siberie (2): Jekaterinaburg overtreft zijn grenzen

In Jekaterinaburg wandel je door een Russisch geschiedenisboek. In het centrum kreeg de tsaar en zijn vijf kinderen op bevel van Lenin de kogel. De plek van de brute moord is nu een bedevaartsoord voor fans van de monarch, die door de Russische kerk heilig is verklaard (foto onder).

Rondom de tsarenkerk regeert het communisme als je kijkt naar de straatnaambordjes: Lenin boulevard, Karl Liebknecht straat, Weg van het proletariaat.



Jekaterinaburg is ook de geboorteplaats van Boris Jeltsin, Ruslands eerste president die precies 20 jaar geleden op een Sovjet-tank klom en Rusland naar onafhankelijkheid leidde. Hij heeft dit jaar een standbeeld gekegen achter het Dramaturgisch Theater (foto boven: Boris en ik). Een heel toepasselijke plaats; tsaar Boris was gek op toneelspel in het Kremlin, zeker na een glaasje wodka.

Er wonen 1,3 miljoen mensen in Jekaterinaburg, het ‘Manhattan van de Oeralbergen’, van wie 1 op de 7 student is. De stad heeft sindskort de hoogste wolkenkrabber van het noordelijk halfrond. Er wordt flink gebouwd; de natuurrijke stad beschouwd zich als hoofdstad van de BRIC-landen, omdat hier voor de eerste keer de leiders van Brazilie, Rusland, India en China hun BRIC-conferentie hielden.



Sindkort heeft de stad er een heuse slogan bij: Opportunities without limits. Gelegen op de geografische grens van Europa en Azie wil Jekaterinaburg zich ontwikkelen tot internationale congresstad.

De stad lijkt me een beetje in de war als het om zijn grenzen gaat. We ontdekken namelijk dat Jekaterinaburg maar liefst 3 (!) grensovergangen in het leven heeft geroepen om bezoekers te laten zien waar de EurAzie-grens precies is. Zelfs locals weten niet meer altijd waar deze nu echt ligt.

De eerste – en enige echte – bevindt zich op 40 kilometer buiten Jekaterinaburg, een mooie tocht per auto door de taiga van naaldbomen. Bij de grens – ooit aangewezen door tsaar Peter de Grote als het einde van Europa – is het elke dag feest. Hier komen bruidsparen en hun aanhang naar toe voor fotokiekjes, dans- en zangpartijen. (Foto.)





Om het bezoekers makkelijker te maken de grens te bezoeken, is vlak buiten Ekaterinaburg op 17 kilometer afstand een nieuwe grens gebouwd met mini Eifeltoren – pal naast de snelweg. Dus lekker makkelijk Hier kun je al toerist voor een dollar of 50 over zonder visa over de grens naar Azie lopen en je krijgt een officieel certificaat als bewijs voor deze reis (foto).



Een derde, heel saai, grenspunt ligt tussen deze twee... snap je het nog? Russen doen er niet zo moeilijk over; de bruidsparen bezoeken alle drie de grenzen. En zijn bij het derde al flink, vrolijk kachel.

Voor de EuroAzie landenpunten ligt langs de weg – stilletjes verborgen – een gigantisch monument. Voor de slachtoffers van de Stalin Repressie, 1930-1950. Ruim 18.000 Jekaterinaburgers verdwenen toen onschuldig naar de kampen of kregen in de bossen de kogel. Al hun namen zijn hier in steen gegraveerd (foto).



Jekaterinaburg was destijds de grootste doorvoerhaven voor (politieke) gevangenen. Miljoenen gingen er via deze stad naar de Goelagkampen in Siberie of Kazachstan.

Ook hier maken de bruidsparen en aanhang, met champagnefles, een stop om bloemen neer te leggen ter nagedachtenis. Op de mooiste dag van je leven moet er ook een minuut stilte zijn. Mijn taxi-chauffeur zegt: ‘Eerst het bittere, dan het zoet.’

Geschreven in trein nr. 064, Minsk – Irkoetsk, tussen Jekaterinaburg en Novosibirsk, 3343 km van Moskou.

www.mijnrusland.com