Oranje & Mandela in Rusland

Deze zondag is het precies 4 weken geleden dat... we-hadden-kunnen... als... Robben maar... die ene bal... Helaas, het werd zilver. Oranje fans in Rusland dropen af in de nacht. De aanwezige media (foto) schakelden over naar juichende supporters in de Spaanse ambassade. Geen live interview met mij. Ik hoefde toen ook niet meer zo nodig, eerlijk gezegd.

Het begon zo mooi allemaal. De tweede wedstrijd tegen Japan keken we met de NCM, de Nederlandse Club waar bijna alle 600 Nederlandse expats in Moskou lid van zijn. Met 100 man/vrouw in de zomerse tuin van voorzitter Dennis van Diemen rond drie gigantische plasma schermen (foto). De barbecue met honderden worsten knetterde vrolijk op de achtergrond. Het gratis bier van sponsor Bavaria vloeide rijkelijk, wat de FIFA met zijn Bud nooit goed had gevonden.



Ambassadeur Ron Keller was er ook met zijn twee zoons. Als Oranje de finale haalt, dan kijken we op de ambassade, zo kondigde hij onder luid gejuich aan. Om er met een kwinkslag aan toe te voegen: die kans is natuurlijk erg klein.

Had hij het maar aan mij gevraagd. In mei had ik op mijn WK poule formulier het affice van de finale al voorspeld: Nederland - Spanje (foto). Ik zag Nelson Mandela de gouden bokaal al uitreiken aan aanvoerder Giovanni van Bronckhorst, onze eigen Oranje pinda. Wat een droom.



Ik heb afgelopen jaren al zo veel wedstrijden van het Nederlands Elftal in Russische Oranje cafés gezien. Van Siberie tot St. Petersburg. Tijdens elk toernooi ging ik met een kater naar huis of hotel. En nu moest en zou het lukken.

De ambassadeur hield woord; de finale op de ambassade! Meer dan tien schermen werden opgehangen in de versierde dvor, de binnenplaats van ons koninkrijk in Rusland (foto). Hulde voor de organisatie! (En alweer voor Bavaria.)





Er was plek voor 200 mensen. Net als in Zuid-Afrika was in Moskou de vraag naar kaartjes groter dan het aanbod. Dus controleerden Bonnie en ik bij de ingang de gastenlijst (foto). Naam? Paspoort? Zo, voelt dat dus als je een douanebeambte bent!

De afloop kennen we. Ik had het affiche goed voorspeld, maar met 3-1 voor Oranje niet de uitslag van de finale.

Ik moest hier gisteren weer aan denken toen ik de film Invictus (Onoverwonnen) zag met mijn favoriete acteur Morgan Freeman. Dvd’s kijken is mijn nieuwe hobby deze zomer; je moet toch wat als je het huis niet kunt verlaten vanwege alle aswolken in de stad door de bosbranden.

Freeman speelt in deze film de rol van Nelson Mandela. En hoe! Als eerste zwarte president van Zuid-Afrika inspireert hij het nationale rugby team tot het winnen van het wereldkampioenschap in 1995.

Het Nederlands elftal bezocht tijdens het WK voetbal wel Robben Eiland, waar Mandela bijna 30 jaar gevangen zat, maar of ze deze film hebben gezien weet ik niet.

Mandela wist zijn gevangenschap te overleven door een gedicht. Een gedicht van de Engelse dichter Henly, dat Mandela in 1995 ook het kansloos geachte rugbyteam als boodschap mee gaf:

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

Die laatste twee regels. Zou Robben die voor de finale wedstrijd hebben gelezen?

www.mijnrusland.com