Over leven in Rusland (2): Avaria!

Wat te doen als midden in de nacht de waterleiding springt? Cash en een biertje doen wonderen in Rusland.

Zul je net zien: zit je lekker samen naar De laatste dagen van Emma Blank te kijken, hoor je tijdens de film een slangengeluid in de keuken. Sssssssssssssssssssssshhht... Wat is daar aan de hand?

Uit de muur naast het aanrecht komt een straaltje water gelopen. Slechts een straaltje. Maar wacht, het plaveisel staat al aardig bol. Op de vloer ontstaat een plas. Het is zaterdagavond, 23:06. Wat te doen, zou Lenin zeggen?

De huisbaas woont niet in Moskou. Zij geniet van haar pensioen op ruim 1.000 kilometer afstand in Volgograd, het voormalige Stalingrad waar Hitler de Tweede Wereldoorlog verloor. Aan haar hebben we nu niets.

Ik bel de Avaria Sloezjba, de gemeentelijke rampendienst. Of ze kunnen komen kijken? Jawel. Wanneer dan? Nu? Echt?! ‘We zijn onderweg, meneer.’

23:57 Een ploeg van zes Russische loodgieters treedt mijn appartement binnen. De plas water is groter geworden en de muur flink opgezet. Buiten vriest het inmiddels 17 graden, legt de voorman uit. ‘Als het water in de buitenste muur terecht komt en het bevriest, dan kan de muur uit elkaar knallen.’ Fijn dat ze er zijn.

00:35 Er is een groot gat in binnenste keukenmuur gehakt. Zes man staan er om heen te discussieren. Men wil weten waar het lek zit en hoe groot het gat in de waterleiding is. Onder mijn keuken zit een kantoor van een exportbedrijf. ‘Deze staat misschien al onder water.’ Maar de eigenaar is op zijn datsja en niet te bereiken.

00:50 Jullie huisbaas heeft een waterleiding laten aanleggen van inferieure kwaliteit, zegt het loodgieter-hoofd van de Avaria. ‘Plastic in plaats van lood.’ Hij gaat in het trappenhuis een sigaretje roken.

01:20 Wat duurt het lang! En het water loopt van sssssssssssssshhht. Ik ga maar eens een kijkje nemen op de gang van het appartementencomplex. Het zes-koppige loodgietersteam zit op de trap rustig peukjes te paffen. De voorman neemt me mee naar een hoekje. ‘We kunnen misschien wel iets doen’, zegt hij, ‘maar het is fijn als jij ons ook kan helpen. Weet je dat mijn mannen al twaalf uur aan het werk zijn?’

Helpen, denk ik. Helpen? Ineens begrijp ik het. We spreken af 1.000 roebel de man, 25 euro, samen 150 euro cash. Dan gaat de waterleiding worden gefixed.

01:30 Mooi, zegt het hoofd operatie waterleiding, dan gaan we nu naar de winkel. Hij ziet mijn verbaasde gezicht. ‘Wat denk jij dan? We moeten een buis kopen en een nieuwe kraan. Ja het is midden in de nacht, nou en? Dit is Moskou, dat weet je toch. Alles is hier 24 uur verkrijgbaar. Doe mij maar een kopje thee. Mannen, vertrekken jullie zo?’

02:45 Het busje van de Gemeentelijke Rampendienst komt weer voorrijden. Terug van een nachtelijk bezoek aan de Russische Gamma.

03:25 Het zit er bijna op. De waterleiding is vervangen. Uit de muur steekt de kop van een gloednieuwe kraan. De keuken is een puinhoop van lege koppen thee, zakken koekjes en chocolade, gereedschapschappen, vuile doeken,  moddersporen en brokken cement. ‘Kijk’, zegt de voorman, ‘dit is de oorzaak.’ Hij houdt een plastic buis voor mijn gezicht met een scheur er in.

04:10 Het Avaria-team vertrekt. Op naar de volgende klus - en daarna naar bed. Een looggieter komt naar me toe en wijst naar mijn koelkast. Er staat een doos Grolsch met halve liter blikken bier naast, gebrouwen in Rusland. ‘Zouden we er een mogen voor onderweg...?’

Natuurlijk, zeg ik. Allemaal één! Zelfs ’s nachts ben ik de trotse promotor van Hollandse producten.

05:05 De keuken is weer schoon, ik stap in bed. In welk land komt om middernacht de loodgieter langs? Ik denk aan mijn broer Guus in Nederland. Die moest laatst een week wachten toen onder zijn huis de waterleiding gesprongen was.

Heerlijk land toch, dat Rusland. Lang leve de Avaria Sloezjba!

Lees hier meer Over leven in Rusland (1): Krasniye zapagi.

www.mijnrusland.com