Duizenden kilo’s haring en bitterballen zijn afgelopen weken weer de wereld over gevlogen om op tijd te zijn voor de viering van Koninginnedag in het buitenland. Altijd leuk om te zien: een Rus die voor de eerste keer in een Hollandse Nieuwe met uitjes hapt. En dan ook nog in zijn beste Nederlands probeert te zeggen: ‘Lang lieve duh koninkin!’
Meestal vieren we in Rusland de verjaardag van de (oude) koningin een paar dagen eerder dan in Nederland. Zo rond 28 april, omdat 1 mei een feestdag is – Dag van de Arbeid – en dus vrij. Op 30 april trekken Russen massaal de stad uit naar de datsja, hun zomerhuis, en dan komt er niemand als je een feestje geeft.
Probeer Koninginnedag trouwens maar uit te leggen aan een Rus of andere buitenlander: op Koninginnedag vieren we de verjaardag van de koningin - nee, niet de huidige, Beatrix, maar die van de oude, inmiddels al overleden, Juliana - dit ter ere van Juliana, maar ook omdat Beatrix zelf op 31 januari jarig is - en dan is het weer in Nederland te koud om buiten op straat haar verjaardag te vieren.
Dat lukt dus niet meer goed na een glas of 3.
Om het nog wat ingewikkelder te maken - wij vieren in Rusland Koninginnedag maar liefst twee keer: op de receptie van de ambassade en de volgende avond met de Nederlandse Club Moskou, de vereniging van Nederlandse expats.
Op de ambassadereceptie in het Poesjkinmuseum (foto) komen alle belangrijke (Russische) relaties van Nederland bij elkaar. Prima plek dus om te netwerken. Het feestje van Nederland is altijd erg populair. De ambassadeur van een grote oliestaat vertelde dat hij wel 3 keer per week zulke recepties heeft, maar dat die van Holland een van de beste is.
In Moskou helaas geen bitterballen. Waarom niet? Er kan niet worden gefrituurd in het Poesjkinmuseum.
Natuurlijk zingen we wel het Wilhelmus – elk jaar op een andere manier om de Russische gasten te verrassen. Een paar jaar geleden, bijvoorbeeld, in St. Petersburg vormden we met alle Nederlandse expats een heus mannenkoor. De Russen vonden het prachtig om te zien dat Nederlandse directeuren en managers de oranjereceptie in het Astoriahotel zo luister bij zetten.
Dit jaar was het heel bijzonder in Moskou. Het Nederlandse volkslied werd door het Russische Don-kozakkenkoor vertolkt. Het Wilhelmus onder begeleiding van balalajka, mandoline en schitterende Russische basstemmen. Het koor heeft een Nederlandse dirigent, Marcel Verhoeff, die de teksten er goed in heeft weten te stampen.
Tijdens het Oranjefeest de volgende avond werd de Hollandse potpouri onder Russen gepromoot. Entertainer en dj Eric Dikeb was ingevlogen. Hij kreeg iedereen zo ver te dansen op zijn hit De Pizzahut, de moderne vogeljesdans, ook wel bekend als de fastfoodsong.
Wat zou de Russische poeet Poesjkin van zijn dichtregels hebben gevonden:
De Pizzahut, de Pizahut
Kentuckyfriet Chicken en de Pizzahut
Mc donalds Mc donalds
Kentuckyfriet Chicken en de Pizza hut
De Russen, enorme fans van fastfood, vraten het.
De volgende ochtend, 30 april, dronk ik de kater weg met koffie, in mijn favoriete kopje, op de verjaardag van de oude koningin; Juliana bedankt!
www.mijnrusland.com
Ook legendarisch (opa vertelt): het optreden van Brigitte Kaandorp in Sint-Petersburg (1994?). Ik zie haar nog met haar accordeon-koffer tussen de diplomaten door richting podium lopen. Ze keek wat bescheten om zich heen, naar dat rare, hoge volk, en was er duidelijk niet gerust op. Maar met het optreden kwam het toch echt helemaal goed!
BeantwoordenVerwijderenDie Dikeb heeft trouwens nog een tekst van mij op z'n repertoire staan. Maar dat houd ik eigenlijk maar liever geheim.