Zo blauw, zo blauw

Dit is weer waar ik zo van hou: -19 graden vrieskou, een stralend blauwe lucht en een Moskous zonnetje. De schoenen aan en hup, een wandeling door de middeleeuwse binnenstad.



De orthodoxe kerk bij mij om de hoek is net de Winter Efteling. Zie de foto, die overigens bij terugkeer, net voor zonsondergang, is gemaakt.

Ik word vrolijk van de kou. Ga er helemaal van zingen. Franse chansons, Hollandse potpouri, Russische volksliedjes. Het kan mij niet koud genoeg zijn. Waarom kan ik niet goed uitleggen. Je moet het voelen hier. De kou ruiken, happen. Net zoals je hier een paar keer moet zijn geweest - in de grootste koelkast ter wereld - om te weten of zakendoen met Rusland iets voor jou is.



Bij het Tretjakov Museum staat een lange rij (foto). Gewoon buiten, op zondagmiddag. Blauwbekken om de speciale expositie van Andrej Roeblov te kunnen zien, meesterschilder van iconen in de 15e eeuw.

Voor wie niet in de rij wil staan: buiten valt er genoeg te genieten. Moskou barst van de monumenten en standbeelden. Repin, de Russische Rembrandt, staat op zijn sokkel alsof hij zichzelf op de blauwe hemel heeft geschilderd (foto).



En wordt het toch te koud; opwarmen kun je doen bij een van de vele bakkertjes of koffiehuizen die Moskou kent. De bakker doet meestal niet alleen aan lekker gebak, maar serveert ook dampende borden soep. Een groepje Russinnen naast mij heeft iets te vieren en laat de bakker een fles Martini Champagne ontkurken. Chocoladegebak, tomatensoep en bubbels! En allemaal tegelijk, proost!

Wie niet blij zijn met de kou zijn de gemeentelijke sneeuwdiensten. Zij moeten niet alleen de wegen, maar ook de daken van de stad ijsvrij houden. Dat is me een karwei. Met gevaar voor eigen leven trotseren ze de hoogste gebouwen, vaak waggelen ze zonder touwen over de spekgladde dakgoten heen en weer. Op deze foto zie je, als je goed tussen de takken kijkt, hoe dat in zijn werk gaat.



Ik klik me deze dagen suf om zo veel mogelijk winterfoto’s te maken. Over een paar weken is het weer voorbij en moet ik tot november wachten. Hoe ik op het knopje kan blijven drukken in de ijzige winterkou? Daar heb ik speciale handschoenen voor! (foto)



Op onze wandeltocht zijn ook de theevrouwtjes van de kerk blij als we langskomen voor een bakkie. Of ik er een pirozjki, een Russische pasteitje, bij wil. Ja mevrouw, natuurlijk, van u altijd (foto). Dit simpele, maar oh zo hartverwarmende kerkcafé bevindt zich in een kerk uit de 16e eeuw, gelegen aan de Varvarka straat die uitkomt op het Kremlin.



Zo blauw, zo blauw, zong Toon Hermans in Carré over de Mediterranee.
Ik hou van dezelfde kleur - maar niet alleen van die van de Middellandse Zee.
Het blauw van Moskou is blauwer.
Zo blauw.
Van de kou.